ساختار یک گیربکس عمدتاً از دو بخش تشکیل شده است: مکانیسم انتقال و مکانیسم کنترل تغییر. اجزای خاص بسته به نوع انتقال متفاوت است. توضیحات زیر به دو دسته تقسیم می شوند:
ساختار گیربکس دستی (MT).
اجزای اصلی:
شفت ورودی: به چرخ فلایویل موتور متصل می شود و نیرو را به مجموعه دنده منتقل می کند.
شفت خروجی: نیروی تنظیم شده را به چرخ های محرک منتقل می کند.
مجموعه دنده: شامل دنده محرک، دنده محرک و دنده عقب است که از طریق ترکیب های مختلف به تغییرات سرعت و گشتاور دست می یابد.
همگام ساز: با سرعت دنده مطابقت دارد و شوک تعویض دنده را کاهش می دهد (مثلاً صفحات اصطکاکی و آستین های مخروطی که با هم کار می کنند).
کلاچ: موتور و سیستم گیربکس را جدا می کند یا درگیر می کند و از تعویض دنده ها مطمئن می شود.
ساختار گیربکس اتوماتیک (AT)
اجزای اصلی:
مبدل گشتاور: جایگزین کلاچ سنتی، متشکل از یک چرخ پمپ، توربین و چرخ راهنما، انتقال نیرو و تنظیم گشتاور از طریق یک محیط سیال است.
مجموعه دنده سیاره ای: شامل یک چرخ دنده خورشیدی، چرخ دنده های سیاره ای، حامل سیاره و چرخ دنده حلقه ای است که با تثبیت اجزای مختلف به خروجی چند دنده می رسد.
سیستم هیدرولیک: کلاچ و ترمز را به حرکت در می آورد و وضعیت ترکیب دنده سیاره ای را دقیقاً کنترل می کند.
